រឿងនេះនិយាយទៅសាមញ្ញទេ សត្វបក្សីបម្លាស់ទីអាចហោះផ្លូវឆ្ងាយបាន ក៏ដោយសារតែវាមានដីសើមជាច្រើនកន្លែងនៅតាមផ្លូវសម្រាប់ជ្រកកោន។ ដូចជាបក្សីប្រភេទទឹកចំពុះវែង (Bar-tailed Godwit) ជាដើម វាហោះម្តងៗបានរហូតដល់ ១១ ០០០ គីឡូម៉ែត្រ។ បើគ្មានដីសើមទេ ពួកវាមិនអាចហោះដល់គោលដៅបានឡើយ។ ដីសើមប្រៀបដូចជាស្ថានីយចាក់សាំងធម្មជាតិអញ្ចឹង ពួកបក្សីត្រូវតែទម្លាក់ខ្លួនចុះស៊ីចំណី និងសម្រាកយកកម្លាំងសិន ទើបអាចហោះបន្តទៀតបាន។
ដីសើមទាំងនេះ មិនត្រឹមតែជាបេះដូងរបស់សត្វស្លាបប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ផ្តល់ប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើនដល់មនុស្សយើងដែរ។ វាជាប្រភពទឹក និងអាហារ ជួយដល់ការធ្វើស្រែចម្ការ នេសាទត្រី និងជួយទប់ទល់នឹងគ្រោះទឹកជំនន់ទៀតផង។ ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្តាយ កន្លងមកគេច្រើនតែចាត់ទុកដីសើមត្រឹមជាទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងស្រុកតូចតាច ដោយមើលរំលងពីតម្លៃដ៏ធំធេងរបស់វាចំពោះពិភពលោក។ កាលណាដីសើមមួយកន្លែងត្រូវបាត់បង់ សម្ពាធនឹងធ្លាក់ទៅលើដីសើមដែលនៅសេសសល់ ហើយចុងក្រោយ អ្នកដែលត្រូវលំបាក គឺប្រជាជនដែលអាស្រ័យផលពីដីសើមហ្នឹងឯង។
អាជ្ញាធរបានឱ្យដឹងថា ឥឡូវនេះដីសើមកំពុងបាត់បង់ក្នុងល្បឿនលឿនគួរឱ្យបារម្ភ ដោយនៅទូទាំងពិភពលោកបាត់បង់អស់រហូតដល់ ២២% ទៅហើយ។ នៅតំបន់អាស៊ីយើង មើលឃើញកាន់តែច្បាស់ ព្រោះការរីកចម្រើនទីក្រុង និងការកសាងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្សេងៗ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃដីសើមកាន់តែរួញតូចទៅៗ។ ប៉ុន្តែជាសំណាងល្អ មានគម្រោងមួយចំនួនចាប់ផ្តើមយកចិត្តទុកដាក់លើបញ្ហានេះហើយ ដូចជា «គម្រោងផ្លូវហោះហើរតំបន់» (Regional Flyway Initiative) ជាដើម ដែលបង្កើតឡើងដើម្បីការពារដីសើម និងសត្វស្លាប។ យើងចាំបាច់ត្រូវបន្តការវិនិយោគ និងធ្វើការរួមគ្នាឆ្លងព្រំដែន ដូចសត្វហោះឆ្លងប្រទេសអញ្ចឹង ទើបអាចការពារធនធានធម្មជាតិទាំងនេះបានពិតប្រាកដ។
