រឿងផ្ទះ

• ព្រឹកផ្សារ

  មុនថ្ងៃរះ ផ្សារក្រោមអគារឬក្រៅផ្លូវលក់បន្លែស្រស់ ត្រី និងអាហារដើរលក់។ គេនិយាយតម្លៃដោយសំឡេងទន់ៗ ហើយយកថង់តូចមួយវិលទៅផ្ទះមុនឡានកកស្ទះ។

• រដូវវស្សា

  ភ្លៀងមកលឿន ហើយចេញលឿន។ គេទុកឆ័ត្រនៅម៉ូតូ ទុកស្បែកជើងបម្រុងនៅការិយាល័យ ហើយរៀនមើលមេឃពណ៌ប្រផេះដើម្បីសម្រេចថាតើទៅឬរង់ចាំបន្តិច។

• ភ្ជុំបិណ្ឌ

  សប្តាហ៍ភ្ជុំបិណ្ឌ ផ្លូវទៅខេត្តកាន់តែស្ងប់ ហើយគ្រួសារនាំគ្នាទៅវត្ត។ វាជាពេលរំលឹកជីដូនជីតា—ស្ងប់ៗ គោរព ហើយមិនមែនជាពិធីសម្រាប់ថតរូប។

• ចូលឆ្នាំខ្មែរ

  មុនចូលឆ្នាំ ផ្សារលក់អាហារក្រៅផ្លូវ និងសំលៀកបំពាក់ថ្មី។ មនុស្សវ័យក្មេងត្រឡប់ខេត្ត ហើយទីក្រុងស្ងប់បន្តិច—ផ្ទះលែងត្រជាក់ដោយម៉ាស៊ីនតែក្តៅដោយសំឡេងគ្រួសារ។

• ទុកតុក និងម៉ូតូឌុប

  ចម្ងាយខ្លី គេហៅម៉ូតូឌុប។ ចម្ងាយឆ្ងាយបន្តិច ឬមានអីវ៉ាន់ គេជ្រើសទុកតុក។ តម្លៃច្រើនតែនិយាយមុនចេញដំណើរ—សំឡេងរាក់ទាក់ មិនមែនប្រកួតប្រជែង។

• កាហ្វេ និងនំបុ័ង

  ព្រឹកជាច្រើនចាប់ផ្តើមដោយកាហ្វេទឹកដោះគោក្រាស់ និងនំបុ័ងសាច់ឬស៊ុត។ អង្គុយក្បែរផ្លូវបន្តិច រួចបន្តថ្ងៃ—មិនចាំបាច់ហាងធំទេ។

• ទីប្រជុំជនព្រំដែន

  នៅទីប្រជុំជនក្បែរព្រំដែន ថ្ងៃចាប់ផ្តើមលឿន៖ រថយន្តដឹកទំនិញ ផ្សារលក់អាហារ និងមនុស្សឆ្លងដែន។ យប់ស្ងប់លឿនជាងទីក្រុង—អាជីវកម្មដើរតាមម៉ោងពិតប្រាកដ។

• គន្លឹះរដូវទឹកជំនន់

  ពេលផ្លូវលិច គេមើលកម្ពស់ទឹកមុនចេញ ទុកថ្មទូរស័ព្ទបន្ថែម ហើយជ្រើសផ្លូវខ្ពស់។ ជួយអ្នកជិតខាងជាមុនសិន—ព័ត៌មានល្អច្រើនតែមកពីក្រុមតូចក្នុងភូមិ។

• ចុងសប្តាហ៍ទៅអង្គរ

  មនុស្សមួយចំនួនចេញពីភ្នំពេញទៅសៀមរាបសម្រាប់ចុងសប្តាហ៍—មិនមែនដើម្បីទេសចរណ៍ធំទេ តែដើម្បីដើរបន្តិច បរិភោគអាហារមូលដ្ឋាន ហើយវិលមកធ្វើការថ្ងៃច័ន្ទ។

• ថ្ងៃទៅឆ្នេរ

  ពីភ្នំពេញទៅកំពត ឬព្រះសីហនុ អាចទៅវិលក្នុងថ្ងៃ។ គេចេញព្រឹក ញ៉ាំអាហារសមុទ្រ មើលរលកបន្តិច រួចវិលមុនយប់—សម្រាប់គ្រួសារដែលមិនចង់ស្នាក់យូរ។

• យប់ផ្ដាច់ភ្លើង

  ពេលភ្លើងដាច់ ខ្លះបើកម៉ាស៊ីនភ្លើង ខ្លះអង្គុយក្រៅផ្ទះនិយាយគ្នា។ ក្មេងៗលេងក្បែរភ្លើងទៀន ហើយអ្នកជិតខាងខ្ចីខ្សែសាក—យប់បែបនេះធ្វើឲ្យផ្លូវតូចមើលទៅជិតគ្នាជាង។

ត្រឡប់ទៅទំព័រដើម