និយាយឲ្យត្រង់ទៅ រឿងនេះវាមិនស្មុគស្មាញអីប៉ុន្មានទេ។ ដើមឡើយ គ្រាន់តែគិតថា មកស្នាក់នៅទីនេះបណ្តោះអាសន្ន ធ្វើជាជំហានឆ្លងកាត់សិន ទ្រាំមួយរយៈ សន្សំឱកាសបន្តិច ហើយចាំត្រឡប់ទៅផ្លូវដែលខ្លួនគិតថាត្រឹមត្រូវវិញ។ ពេលនោះ ខ្លួនឯងក៏នៅមានស្មារតីច្បាស់ ដឹងថាចង់បានអ្វី ហើយក៏គិតថា មានខ្សែខ្លះដាច់ខាតមិនត្រូវឆ្លងកាត់ឡើយ។
តែពេលមករស់នៅពិតៗ ទើបដឹងថា ទឹកកខ្វក់ និងរលកខ្យល់នៅទីនេះ មិនមែនគ្រាន់តែនិយាយលេងៗទេ។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យព្រឺខ្នងជាងគេ មិនមែនមនុស្សដែលកាចច្បាស់ៗនៅខាងក្រៅទេ ប៉ុន្តែជាមនុស្សដែលតែងខ្លួនស្អាតបាត និយាយស្តីសុភាពៗ មើលទៅដូចជា “អ្នកជោគជ័យ” ទាំងនោះវិញ។ មាត់បើកមក ម្នាក់ៗសុទ្ធតែនិយាយពីគម្រោងរាប់លាន U រៀបរយស្ទើរគ្មានចន្លោះ ឮទៅដូចជាគេគិតគូរគ្រប់ជ្រុងជ្រោយអស់ហើយ។ តែដល់ពេលប៉ះផលប្រយោជន៍មែនទែន ស្បែកខាងក្រៅនោះក៏របកភ្លាម អ្វីដែលនៅខាងក្នុង គឺភាពដាច់ខាត និងត្រជាក់ចិត្ត មិនមែនរូបរាងភ្លឺថ្លាខាងក្រៅអាចបាំងបានឡើយ។
មនុស្សក៏មិនមែនរលំភ្លាមៗដែរ គឺប្ដូរម្តងបន្តិចៗ។ ថ្ងៃដំបូងៗដែលមកនៅទីនេះ នៅតែប្រាប់ខ្លួនឯងថា មើលឲ្យឆ្ងាយ កុំឲ្យជាប់ជ្រៅ។ តែពីរឆ្នាំកន្លងទៅ បំណងប្រាថ្នា ភាពស្ពឹកអារម្មណ៍ និងការថប់បារម្ភ វាចូលមកបន្តិចម្ដងៗ ដូចទឹកជោរឡើងមិនឈប់។ រឿងជាច្រើនដែលពីមុនធ្លាប់ជួយឲ្យខ្លួនឈរមាំបាន ពេលក្រោយបាត់ទៅពេលណាក៏មិនដឹង។ ដល់ពេលយប់ស្ងាត់ៗ ទើបសង្កេតឃើញថា ភាពរឹងមាំក្នុងចិត្ត និងចំណុចដើមដែលធ្លាប់កាន់ជាប់នោះ ស្ទើរតែរសាត់អស់ហើយ។
ឥឡូវនេះ អ្វីដែលពិបាកទ្រាំជាងគេ គឺឈរនៅចន្លោះ មិនដឹងត្រូវទៅណា។ ចង់ត្រឡប់ទៅវិញ ក៏ឃើញផ្លូវចាស់ៗ មុខមនុស្សស្គាល់ៗ បែបបទទំនាក់ទំនងដែលធ្លាប់ស្ទាត់ តែចិត្តបែរជាខ្លាចមុនគេ ដូចជាខ្លួនឯងលែងភ្ជាប់ចូលនឹងចង្វាក់នោះបានហើយ។ បើនៅបន្តទៀត ក្រឡេកមើលជុំវិញក៏មិនឃើញគម្រោងត្រឹមត្រូវណាមួយ ដែលអាចឲ្យមនុស្សម្នាក់ដាក់ជើងជាប់ដី ធ្វើទៅមុខបានដោយស្ងប់ចិត្ត។ តាមផ្លូវនៅទីនេះក៏នៅតែអ៊ូអរ ម៉ូតូរត់កាត់មួយជួរៗ ហាងបាយក៏នៅបើកដល់យប់ជ្រៅដដែល ប៉ុន្តែខាងក្នុងចិត្តវិញ ទទេររហូត រាល់ថ្ងៃវិលវល់តែជាមួយភាពទទេ និងការថប់បារម្ភ។
និយាយឲ្យដល់គល់ ដើមឡើយគិតថា ខ្លួនឯងមកទីនេះដើម្បីយកឈ្នះជីវិត។ តែចុងក្រោយ ទើបដឹងថា ជីវិតមិនមែនមកអង្គុយស្តាប់ពាក្យធំៗបែបនេះទេ។ ដើរមកដល់ថ្ងៃនេះ អ្វីដែលគួរឲ្យខ្មាសចិត្ត ហើយក៏គួរឲ្យឈឺចិត្តបំផុត មិនមែនជារឿងបានលំបាកប៉ុន្មានទេ តែគឺការជាប់គាំងនៅស្រុកគេ មុខក៏មិនទៅ ក្រោយក៏មិនថយ ដូចមនុស្សឈរនៅមាត់ទ្វារ មើលទៅខាងណាក៏ចូលមិនដល់។
