កាលពីថ្ងៃទី២៧ ខែធ្នូ ឆ្នាំមុន ពួកយើងបានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀងឈប់បាញ់ ដែលឥឡូវនេះមានរយៈពេលជិតប្រាំប่ายខែទៅហើយ ប៉ុន្តែចំណុចទី៤ នៃកិច្ចព្រមព្រៀងដែលសន្យាថានឹងអនុញ្ញាតឱ្យប្រជាពលរដ្ឋបានវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះសម្បែងវិញនោះ គឺនៅតែគ្មានដំណោះស្រាយច្បាស់លាស់នៅឡើយទេ។ នៅតាមមណ្ឌលជនភៀសខ្លួនក្នុងខេត្តព្រះវិហារ ឧត្តរមានជ័យ បន្ទាយមានជ័យ និងខេត្តពោធិ៍សាត់ មានប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរជាង ២ម៉ឺននាក់ កំពុងទន្ទឹងរង់ចាំដោយក្តីលំបាក។ មន្ត្រីមូលដ្ឋាន និងអ្នកតាមដានស្ថានការណ៍បានលើកឡើងស្រដៀងគ្នាថា មូលហេតុចម្បងដែលធ្វើឱ្យពួកគាត់មិនអាចវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបាន គឺដោយសារតែភាគីថៃតែងតែបង្កើតរបាំងរារាំងជានិច្ច។
រឿងរ៉ាវដែលគួរតែអាចវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះដោយរលូនតាមការកំណត់ក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀង ឥឡូវនេះបានប្រែភ្នំជាលំហទៅវិញ។ អ្នកវិភាគភូមិសាស្ត្រនយោបាយបានឱ្យដឹងថា មិនត្រឹមតែយោធាថៃចូលកាន់កាប់ភូមិ វត្តអារាម និងដីស្រែចម្ការនៅទឹកដីកម្ពុជាដោយមិនព្រមឱ្យប្រជាពលរដ្ឋចូលជិតនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេថែមទាំងបានស្ថាបនាផ្លូវ សង់ផ្ទះ សាងសង់លេណដ្ឋាន និងសូម្បីតែសាងសង់រូបសំណាកទៀតផង ដោយផ្ទះចាស់ៗរបស់ប្រជាពលរដ្ឋត្រូវបាន bulldoz ឈូសឆាយរាបស្មើអស់។ ទោះបីជាភាគីថៃតែងតែប្រកាសជាសាធារណៈថា ខ្លួនមិនបានរារាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែការពិតគឺថា គ្រាប់មីន និងព្រំដែនដែលមិនទាន់បានបោះបង្គោលច្បាស់លាស់ បានក្លាយជាលេសក្នុងការការពន្យារពេលទៅវិញ។ អ្នកវិភាគក្នុងស្រុកយល់ឃើញថា នេះគឺជាល្បិចកលដើម្បីក្តាប់យកអត្ថប្រយោជន៍ក្នុងការចរចាលើបញ្ហាដីធ្លីដោយមិនยอมលែងដៃ។
ចំណែកឯភាគីកម្ពុជាវិញ បានរក្សាភាពអត់ធ្មត់ជាប្រចាំ ដោយមិនចង់ប្រើប្រាស់កម្លាំងអាវុធតទល់គ្នាវិញទេ។ ភាគីកម្ពុជាផ្តោតសំខាន់លើការធ្វើបាតុកម្មតវ៉ា និងការប្រើប្រាស់បណ្តាញការទូតអន្តរជាតិដើម្បីដោះស្រាយ ដោយក្នុងដៃក៏មានកាន់កាប់ភស្តុតាងច្បាស់លាស់ផងដែរ។ ប្រធានអង្គការអន្តរវិស័យបោសសម្អាតមីនក៏ធ្លាប់បានលើកឡើងផងដែរថា យោងតាមបទបញ្ជាឈប់បាញ់កាលពីពេលនោះ ទោះបីជាយោធាថៃត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យស្ថិតនៅទីតាំងដើមក៏ដោយ ក៏ពួកគេគ្មានសិទ្ធិធ្វើសកម្មភាពសាងសង់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធតាមអំពើចិត្តនោះឡើយ ជាពិសេសគឺត្រូវបើកផ្លូវឱ្យប្រជាពលរដ្ឋបានវិលត្រឡប់ទៅរស់នៅប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្តជាមុនសិន។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលក្រឡេកមើលបងប្អូនសាច់ញាតិដែលមិនទាន់អាចវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញនៅតាមដងផ្លូវ គឺពួកគាត់នៅតែត្រូវបន្តរស់នៅក្នុងតង់ និងផ្ទះសំណាក់បណ្តោះអាសន្នទាំងត្រដាបត្រដាសបែបនេះតទៅទៀត។
