ពេលចេញមកក្រៅ គេនិយាយថា ចាំបានលុយគ្រប់គ្រាន់នឹងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ តែពេលនៅយូរ គ្មាននរណានិយាយអំពីត្រលប់ទៅផ្ទះទៀត។ នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ព្រះអាទិត្យក្តៅខ្លាំង អាវពណ៌សមើលទៅស្អាត។ រាល់ថ្ងៃគេនិយាយពីការបង្ក្រាបយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ហើយយើងក៏និយាយថា៖ "ពេលខ្យល់កន្ត្រាក់ខ្លាំង ត្រីក៏ថ្លៃ។"
ពេលនេះខ្យល់កន្ត្រាក់មែនហើយ មនុស្សចាប់ផ្តើមចេញទៅ មិនមែនត្រលប់ប្រទេសទេ តែទៅរកកន្លែងថ្មីដែលអាចនៅបាន។ ដើរតាមកម្ពុជា ម៉ាឡេស៊ី ឡាវ ហ្វីលីពីន មិនមែនទៅលេងទេសចរណ៍ទេ តែរកផ្លូវរស់។ មាននរណាម្នាក់និយាយថា ទៅមើលអង្គរវត្តមើល ខ្ញុំក៏និយាយថា យើងទៅ។
ដើរតាមអ្នកទេសចរ ខ្ញុំដើរតាមក្រោយ។ ដល់មុខច្រកចូល ទើបដឹងថា មិនដូចកន្លែងទេសចរណ៍នៅប្រទេសខ្លួនទេ។ ថ្មរៀបជាបន្ទះៗ ដើមឈើលូតលាស់ចេញពីជញ្ជាំង។ ព្រះពុទ្ធជាច្រើនគ្មានក្បាល មានខ្លះគ្មានដៃ មានខ្លះមុខរលោង។ មាននរណាម្នាក់បួងសួង ខ្ញុំក៏ចង់ធ្វើដូចគេដែរ តែដល់ពាក់កណ្តាលដៃក៏ដាក់ចុះវិញ។
ក្រោយមកតែងតែគិតអំពីកន្លែងនោះ មិនមែនព្រះពុទ្ធ មិនមែនថ្ម តែជាសំឡេងមួយដែលដូចជានិយាយមិនចប់។ ពេលយប់មិនអាចដេកលក់ ខ្ញុំគិតថា៖ បើថ្ងៃនោះមិនចេញទៅវិញទេ?
ប្ដូរទីក្រុង ក្រុមហ៊ុន និងទីផ្សារច្រើនណាស់ ស្គាល់មនុស្សជាច្រើន។ មាននរណាម្នាក់ត្រលប់ទៅវិញ មាននរណាម្នាក់ចូលគុក មាននរណាម្នាក់នៅតែរកកន្លែងថ្មី។
មុននេះនិយាយថា ចាំបានលុយគ្រប់គ្រាន់នឹងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ប៉ុន្តែក្រោយមកដឹងថា "បានលុយគ្រប់គ្រាន់" គ្មានទីបញ្ចប់។ ពេលចង់ត្រលប់ទៅផ្ទះ មនុស្សនៅផ្ទះក៏ស្គាល់នឹងការមិនមានអ្នក។
ពេលយប់ពិតៗ បិទទូរស័ព្ទ បិទទ្វារ គ្មាននរណាហៅអ្នកថា "បុរសធំ" ទេ។ អ្វីដែលនៅសល់មិនមែនជាលុយទេ តែជាថ្ងៃដែលមិនហ៊ាននឹកឃើញ គឺដៃនៅមុខអង្គរវត្តដែលលើកដល់ពាក់កណ្តាលហើយដាក់ចុះវិញ។
ខ្ញុំកំពុងលាក់ខ្លួនពីការបង្ក្រាប មិនមែនខ្យល់កន្ត្រាក់ តែជាដំណើរដែលមិនដឹងថាដល់ពេលណាអាចត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ អ្វីដែលឈឺចាប់ជាងគេ គឺខ្ញុំគិតថា ចេញមករកលុយ តែជីវិតខ្ញុំវិញបានសល់តាមផ្លូវ។
