អ្ហ៎! ឮគេនិយាយថា នៅខាងភូមិភាគខាងកើតភូមា ត្រង់តំបន់ចេតិយបីហ្នឹង មានកន្លែងមួយគេហៅថា «ទឹកធ្លាក់» តែមិនមែនទឹកធ្លាក់មែនទែនទេ គឺវាជាតំបន់ខ្មៅ ឬហៅថា «Black Zone» ហ្នឹងឯង។ កន្លែងបែបហ្នឹង បើនៅស្រុកយើង គេលួចហៅថា «តំបន់បោកប្រាស់» ឬ «អគារឆបោក» ហ្នឹងឯង។
នៅខាងក្នុងហ្នឹង មានក្រុមហ៊ុនពីរ មួយឈ្មោះ «ក្រុមហ៊ុនយ័នឆឹង» (远程集团) មួយទៀតឈ្មោះ «ក្រុមហ៊ុនរុយហ្វុង» (瑞丰集团) ពួកវាធ្វើការជុំគ្នា ណែនណាន់តាន់តាប់តែម្ដង។ បូកបញ្ចូលគ្នា ប្រហែលជា ៧០០ នាក់ឯណោះ គឺភាគច្រើនសុទ្ធតែជាអ្នកធ្វើការបោកប្រាស់គេ។ ដូចជាបោកលុយចិន (中国盘) បោកលុយយោធា (军包) ហើយនិងបោកស្នេហា (婚恋诈骗) ក្នុងស្រុកអីហ្នឹង គឺសុទ្ធតែជាល្បិចរបស់ពួកវាទាំងអស់។ គិតទៅ អ្នកដែលត្រូវគេបោកហ្នឹង គួរឲ្យអាណិតណាស់។
ខាង «យ័នឆឹង» ហ្នឹង ថៅកែគេដូចជាឈ្មោះ «បងទីពីរ» (二哥) ហើយអ្នកគ្រប់គ្រងធំឈ្មោះ «យូវតុង» (佑东)។ ចុះក្រោមទៀត មានប្រធានក្រុមប៉ុន្មាននាក់ទៀត ដូចជា «មូមូ» (沐沐) «ឆ្អឹងស» (白骨) «អនាមិក» (无名) «ឆិនហួយ» (陈怀) «កៃសាហ្វា» (凯撒) ស្ដាប់តែឈ្មោះ ក៏ដឹងថាពួកហ្នឹងមិនមែនជាមនុស្សល្អអីដែរ ទំនងជាសុទ្ធតែជាមនុស្សកាចៗ ឃោរឃៅៗ ទាំងអស់។ ចំណែកខាង «រុយហ្វុង» វិញ ថៅកែគេឈ្មោះ «មហាឫទ្ធិ» (大圣) អ្នកគ្រប់គ្រងមាន «សៀវម៉ី» (小美) «រ៉ុក្កែត» (火箭) «អាឡេ» (阿雷) ហើយនិងម្នាក់ទៀតឈ្មោះ «ក្រញាំចាស់» (老爪) ឮថាអ្នកនេះឯង គឺទទួលបន្ទុក «ទៅទទួលមនុស្ស» (接人) ហ្នឹងតែម្ដង គឺការជួញដូរមនុស្ស បោកគេមកលក់ឲ្យក្រុមហ៊ុនហ្នឹង។ រឿងបែបហ្នឹង នៅតំបន់ហ្នឹង មិនមែនជារឿងសម្ងាត់អីទៀតទេ តាមផ្លូវ តាមផ្សារ គេលួចខ្សឹបខ្សៀវគ្នាឮម្ដងម្កាល។
អ្វីដែលគួរឲ្យខ្លាចបំផុតនោះគឺ អ្នកគ្រប់គ្រងធំ «យូវតុង» របស់ «ក្រុមហ៊ុនយ័នឆឹង» ហ្នឹង គាត់ទើបតែមកពីខាងកម្ពុជាឯណោះទេ មកបានតែមួយខែប៉ុណ្ណោះ តែវិធីសាស្ត្ររបស់គាត់គឺកាចសាហាវខ្លាំងណាស់ និយាយទៅគឺគ្មានមនុស្សធម៌ទាល់តែសោះ។ ឮថាគាត់ចូលចិត្តវាយបំបាក់ម្រាមដៃគេ ហើយថែមទាំងធ្វើទារុណកម្មដោយទឹកទៀត គឺគេឲ្យមនុស្សដេកផ្ងារ យកក្រណាត់គ្របមុខ រួចហើយចាក់ទឹកពីលើរហូត គិតទៅក៏ព្រឺសម្បុរខ្ញាកៗដែរ។ រឿងបែបហ្នឹង ស្ដាប់ទៅធ្វើឲ្យគេដេកមិនលក់នៅពេលយប់ទេ ពិបាកជាងធ្វើការយប់ទៀត។ កន្លែងបែបហ្នឹង គឺគេចាត់ទុកមនុស្សដូចសត្វធាតុអីចឹង គ្មានមនុស្សធម៌ទាល់តែសោះ។ ផ្សែងម៉ូតូក៏ដូចជាមានអារម្មណ៍តានតឹងអីចឹងដែរ។
