ខ្ញុំបានធ្លាក់ខ្លួនចូលក្នុងរណ្តៅងងឹតឈ្មោះថា សួនឧស្សាហកម្ម សានសា (三沙) ជិតបីខែហើយ ដោយបច្ចុប្បន្នកំពុងសម្ងំនៅក្នុងតំបន់ B។ ទីនេះត្រូវបានបែងចែកជាបួនតំបន់គឺ A, B, C និង D ហើយបើគិតជាគ្រាហ៍ៗ គឺមានមនុស្សប្រមូលផ្ដុំគ្នាយ៉ាងហោចណាស់ក៏ប្រមាណ ៦ពាន់នាក់ដែរ។ ពីមុនក្រុមគ្រប់គ្រងគឺហៅថា “ភ្នាក់ងារអចលនទ្រព្យ 669” ប៉ុន្តែឥឡូវនេះពួកគេលែងខ្វល់ខ្វាយអ្វីទៀតហើយ ទុកចោលឱ្យស្ថិតក្នុងសភាពគ្មានអ្នកមើលថែតែម្តង។ ការរស់នៅទីនេះ គ្មានខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធអ្វីឡើយ ឃើញតែរបងបន្លามមានចរន្តអគ្គិសនី និងទឹកមុខស្លន់ស្លោរបស់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។
ជីវិតនៅទីនេះមិនមែនជាមនុស្សរស់នៅទេ។ ក្រុមហ៊ុនខ្លះរកលេសធ្វើបាបមនុស្សជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដូចជាការវាយដំ បង្ខំឱ្យលុតជង្គង់ និងบังខំធ្វើការធ្ងន់ ដែលជារឿងកើតឡើងសឹងតែរាល់ថ្ងៃ។ មានអ្នកខ្លះត្រូវគេពិន័យឱ្យសែងធុងទឹក ឬជាន់បន្ទះដែក ដោយត្រូវទទួលទណ្ឌកម្ម២ម៉ោងពេញក្នុងមួយថ្ងៃ ទោះបីជាចង់សម្រាកដកដង្ហើមបន្តិចកណ្តាលទីក៏ដោយ ក៏ត្រូវបន្តទទួលទណ្ឌកម្មទៀត។ កាលពីខែមុន មានជនជាតិចិនម្នាក់បានស្លាប់នៅក្នុងសួននេះ ហើយកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុនរឿងកាន់តែច្របូកច្របល់ថែមទៀត ដោយសារបុគ្គលិកនៅក្រុមហ៊ុនជិតខាងម្នាក់ទ្រាំនឹងការគាបសង្កត់យូរពេក មិនដឹងធ្វើម៉េចក៏ផ្ទុះជម្លោះជាមួយអ្នកគ្រប់គ្រង រួចយកកាំបិតចាក់អ្នកគ្រប់គ្រងជាច្រើននាក់រងរបួស។
មិនមែនពួកយើងមិនធ្លាប់គិតរឿងចេញទៅណានោះទេ ប៉ុន្តែឱ្យតែយើងនិយាយរឿងសុំចេញ គឺមានឧបសគ្គគ្រប់បែបយ៉ាងមករារាំង។ អ្នកខ្លះខំដើរបាច់លុយសងប្រាក់ “សងសំណង” ដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ប៉ុន្តែពេលបង់លុយរួចហើយ ក៏នៅតែត្រូវគេឃុំខ្លួនដដែល គឺចេញមិនរួចទេ។ ក្នុងចំណោមមនុស្ស ៦ពាន់នាក់ដែលបានចូលមកទីនេះ គឺប្រហែលជាប្រាំបួនភាគដប់ត្រូវបានគេបោកប្រាស់ លក់ដូរ ឬចាប់ជំរិតយកមកដោយបង្ខំ មិនមែនមកដោយស្ម័គ្រចិត្តឡើយ។ ពួកយើងបានលួចថតរូបភាពរបស់ពួកអ្នកគ្រប់គ្រង និងបុគ្គលិកទាំងនោះទុកទាំងអស់ហើយ ដោយរំពឹងត្រឹមតែថា រដ្ឋាភិបាល និងប៉ូលិសខាងក្រៅអាចនឹងប្រញាប់ចុះមកឆែកឆេរ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះពួកយើងដែលកំពុងជាប់ឃុំឃាំងនេះចេញទៅវិញ។
