រឿងនេះនិយាយឲ្យច្បាស់តាំងពីដំបូង៖ វាជាសំបុត្រសុំជំនួយបន្ទាន់មួយ។ អ្នកផ្ញើនិយាយថា ពួកគេជាជនជាតិឥណ្ឌាជាង 30 នាក់ កំពុងជាប់នៅក្នុងអគារមួយមាន 4 ជាន់នៅមីយ៉ាន់ម៉ា លិខិតឆ្លងដែនត្រូវបានដកហូត ហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទេ។ ក្នុងពាក្យសម្តីមានតែភាពតានតឹង មិននិយាយវៀចវេរទេ គឺស្រែកសុំជួយជីវិតម្តងហើយម្តងទៀតថា នឹកម្តាយ នឹកកូនៗ នឹកចង់ត្រឡប់ទៅវិញ។
ពួកគេនិយាយថា ពួកគេធ្វើការនៅជាន់ទី 1 ហើយកន្លែងនោះងងឹតខ្លាំង។ ម្ចាស់ពីរនាក់ផឹកតែរៀងរាល់ថ្ងៃនៅការិយាល័យជាន់ទី 1 ម្នាក់ខ្ពស់ ម្នាក់ទាប ហើយពាក់វ៉ែនតា។ ក្នុងសារសុំជំនួយក៏បានរៀបរាប់ផងដែរថា មនុស្សទាំងនេះត្រូវគេវាយរាល់ថ្ងៃ ត្រូវបង្ខំឲ្យធ្វើការ ហើយក៏ត្រូវគេប្រើកាំភ្លើងឆក់មកឆក់ផងដែរ។ នៅក្នុងអគារមានសន្តិសុខប្រដាប់អាវុធជាច្រើនកំពុងតាមឃ្លាំមើល ហើយម្ចាស់ក៏បញ្ជាឲ្យសន្តិសុខវាយដំពួកគេរាល់ថ្ងៃ ដល់ថ្នាក់គូទក៏នៅសល់ស្នាមរបួសផង។
អាក្រក់ជាងនេះទៅទៀត គឺពួកគេនិយាយថា សមាជិកគ្រួសារនៅផ្ទះក៏នៅតែផ្ញើប្រាក់ទៅក្រុមហ៊ុន ដើម្បីបញ្ចូលលុយក្នុងគណនី។ ដើមឡើយទីនេះក៏មានជនជាតិមីយ៉ាន់ម៉ាជាច្រើនដែរ ប៉ុន្តែក្រោយមកមានមនុស្សជាច្រើនត្រូវម្ចាស់បណ្តេញចេញ ហើយក៏មានមនុស្សជាច្រើនចាកចេញពីក្រុមហ៊ុនផងដែរ។ តាមការនិយាយរបស់ពួកគេ ពេលនេះនៅក្នុងអគារនៅសល់តែជនជាតិចិន និងជនជាតិឥណ្ឌាប៉ុណ្ណោះ។
មនុស្សខាងនេះពេលសរសេរសុំជំនួយ ជាញឹកញាប់មិនសូវនិយាយពាក្យស្អាតៗទេ អាចទម្លាយទាំងជាន់អគារ ទាំងកូអរដោនេ ទាំងរូបរាងម្ចាស់ចេញមកបាន នោះស្ទើរតែមានន័យថា ពួកគេត្រូវបានបង្ខំរហូតដល់ជ្រុងជ្រោយហើយ។ ពេលថ្ងៃនៅតាមផ្លូវនៅតែក្តៅដដែល ផ្សែងម៉ូតូហុយមកជារលកៗ ពីខាងក្រៅអគារមើលទៅប្រហែលមិនមានអ្វីពិសេសទេ ប៉ុន្តែមនុស្សនៅខាងក្នុងអគារកំពុងស្រែកពាក្យដដែលមួយរហូត៖ ចង់ត្រឡប់ទៅផ្ទះ។
នៅចុងក្រោយនៃសារនេះ ការអង្វរគឺត្រង់ៗណាស់៖ សូមមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលមូលដ្ឋាន និងស្ថានទូតជួយផង ហើយសូមជួយបន្តផ្សព្វផ្សាយដំណឹងនេះចេញទៅ ដើម្បីឲ្យមនុស្សកាន់តែច្រើនដឹងពីស្ថានភាពរបស់ពួកគេ។ គ្មានអ្វីផ្សេងទេ គឺគ្រាន់តែអង្វរឲ្យមានអ្នកមកជួយសង្គ្រោះ។
