និយាយដល់រឿងដែនសមុទ្រត្រួតស៊ីគ្នាលើឈូងសមុទ្រថៃ ថ្មីៗនេះ ទាំងកម្ពុជា និងថៃ បានបើកកិច្ចប្រជុំគណៈកម្មការសម្រុះសម្រួលមួយនៅប្រទេសសាំងហ្គាស្ទ័រ។ រឿងនេះផ្ដើមចេញពីខាងថៃបានលុបចោលអនុស្សរណៈនៃការយោគយល់គ្នា ឬហៅថា MOU កាលពីឆ្នាំ ២០០១ ពាក់ព័ន្ធនឹងការអះអាងពីដែនសមុទ្រត្រួតស៊ីគ្នា ដោយសារពួកគេយល់ថា ក្របខណ្ឌចាស់ដើរយឺតពេក ហើយចង់ងាកមកប្រើប្រាស់ច្បាប់អន្តរជាតិ និងអនុសញ្ញាស្ដីពីច្បាប់សមុទ្រវិញ។ សម្រាប់ពួកយើងជាប្រជាជនធម្មតា បន្ទាត់ព្រំដែនសមុទ្រនៅឯណាហ៎ ប្រហែលជាមិនសូវបានដឹងច្បាស់ទេ ប៉ុន្តែរឿងមុខរបរអ្នកនេសាទចេញទូក ចែករំលែកផលប្រេងនិងឧស្ម័នក្នុងសមុទ្រ និងសេចក្ដីសុខសាន្តក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ គឺសុទ្ធតែពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងហ្នឹងទាំងអស់។
ពេលអត់មាន MOU ចាស់ហ្នឹងហើយ មិនមែនមានន័យថាច្បាប់ទទេស្អាតអត់មានអីនោះទេ។ តាមការចុះផ្សាយរបស់សារព័ត៌មានក្នុងស្រុក អនុសញ្ញាស្ដីពីច្បាប់សមុទ្រនៅតែជាខ្សែបន្ទាត់ក្រហមដែលភាគីទាំងសងខាងត្រូវគោរពតាម។ ការគូសវាសព្រំដែនសមុទ្រពីមុនមកសុទ្ធតែជារឿងស្មុគស្មាញ ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងភូមិសាស្ត្រឆ្នេរសមុទ្រ ផលប្រយោជន៍សេដ្ឋកិច្ច និងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ បើភាគីទាំងពីរចូលចិត្តយកអារម្មណ៍ជាតិនិយមមកនិយាយរហូត ហើយយកជម្លោះតិចតួចមកបំភ្លើសជាវិបត្តិនយោបាយធំដុំនោះ គឺគ្មានអ្នកណារស់នៅសុខសាន្តទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គួរតែងាកមកនិយាយគ្នាដោយផ្អែកលើបច្ចេកទេស និងភស្តុតាងជាក់ស្ដែង ទើបវាប្រាកដប្រជាជាង។ រឿងជាក់ស្ដែងក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃដូចជាការនេសាទ បរិស្ថាន និងការរុករកជួយសង្គ្រោះ គួរតែទប់ទល់តាមរយៈការរៀបចំជាបណ្ដោះអាសន្នសិន ដើម្បីកុំឱ្យមានការប៉ះទង្គិចគ្នាដោយអចេតនា។
មើលក្នុងរយៈពេលវែង ដើមទុនដ៏ធំបំផុតរបស់កម្ពុជា មិនមែនជាទเรือចម្បាំង ឬអំណាចសេដ្ឋកិច្ចទេ គឺច្បាប់អន្តរជាតិ និងភាពអត់ធ្មត់នេះឯង។ ការយកបញ្ហាខ្វែងគំនិតគ្នាមកចរចាក្នុងប្រព័ន្ធអន្តរជាតិ គឺប្រសើរជាងការងាកមកប្រឈមមុខដាក់គ្នាចំៗលើសមុទ្រ។ មិនថាជារឿងនេសាទ ឬរឿងអភិវឌ្ឍន៍អីទេ ឱ្យតែមិនប៉ះពាល់ដល់អធិបតេយ្យភាពចុងក្រោយ ហើយកំណត់ច្បាប់ទម្លាប់ឱ្យបានច្បាស់លាស់ ទើបការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃអាចដំណើរការទៅមុខបាន។ ឈូងសមុទ្រថៃធំធេងណាស់ ជំនួសឱ្យការទុកវាចោលក្លាយជាគ្រាប់បែកពេលមានរឿងរវាងអ្នកជិតខាង ស៊ូប្រើយន្តការច្បាប់និងការទូតមកជជែកដោះស្រាយគ្នាម្ដងបន្តិចៗទើបជាការល្អ។
