ដើរលេងតាមដងផ្លូវនៅភ្នំពេញ ឃើញតូបលក់ថ្នាំពេទ្យតូចៗតាមចិញ្ចើមផ្លូវ រៀបថ្នាំពេញៗធ្នើរ។ សារព័ត៌មានក្នុងស្រុកទើបតែចុះផ្សាយថា ទោះជាឥឡូវស្រុកខ្មែរយើងមានរោងចក្រផលិតថ្នាំខ្លះៗហើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែនិយាយតាមត្រង់ទៅ សមត្ថភាពផលិតនៅមានកម្រិតខ្លាំងណាស់។ រោងចក្រក្នុងស្រុកផលិតមិនទាន់តម្រូវការឡើយ ដូច្នេះពេលបងប្អូនយើងឈឺស្កាត់ ថ្នាំព្យាបាលភាគច្រើនគឺនៅតែត្រូវនាំចូលពីបរទេសក្នុងបរិមាណយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។
ព័ត៌មានក្នុងស្រុកបានឱ្យដឹងថា ត្រឹមតែរយៈពេល ៨ ខែដើមឆ្នាំនេះ កម្ពុជាបាននាំចូលថ្នាំព្យាបាលជំងឺក្នុងបរិមាណយ៉ាងច្រើន។ មិនថាតែនៅតាមមន្ទីរពេទ្យធំៗ ឬឱសថស្ថានតាមចិញ្ចើមផ្លូវនោះទេ ថ្នាំដែលប្រជាជនយើងប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃ គឺរោងចក្រក្នុងស្រុកផ្គត់ផ្គង់មិនគ្រាន់នោះទេ មានតែបន្តទិញពីក្រៅមកថែមរហូត។
រស់នៅទីនេះយូរទៅទើបដឹង៖ ពេលខ្លះគ្រុនផ្តាសាយ រត់ទៅទិញថ្នាំលេប មើលលើប្រអប់ថ្នាំឃើញភាគច្រើនមិនមែនជារបស់ផលិតក្នុងស្រុកយើងទេ។ ទោះបីជាពេលនេះយើងមានរោងចក្រក្នុងស្រុកខ្លះហើយក្តី ប៉ុន្តែបើចង់ម្ចាស់ការលើការផលិតថ្នាំសង្កូវឱ្យបានពេញដៃពេញជើងនោះ មើលទៅនៅសល់ផ្លូវឆ្ងាយទៀតណាស់។ រាល់ថ្ងៃឃើញតែម៉ូតូបើកហុយផ្សែងពេញផ្លូវ បងប្អូនអ្នកធ្វើការរត់ការចិញ្ចឹមជីវិត ដល់ពេលឈឺស្កាត់ម្តងៗ ចំណាយលើថ្លៃថ្នាំសង្កូវពិតជាចុះមិនរួចមែន។
