នៅភ្នំពេញយើងនេះ មានលោកតាម្នាក់ឈ្មោះ ជា ហៀ។ គាត់ឆ្នាំនេះអាយុដល់ទៅ ៩៧ ឆ្នាំហើយ តែគាត់មិនមែនជាមនុស្សធម្មតាៗនោះទេ។ បណ្ដាញសារព័ត៌មានក្នុងស្រុក សុទ្ធតែចាត់ទុកគាត់ជាកំណប់ ហើយហៅគាត់ថា «បេតិកភណ្ឌរស់»។
លោកតាម្នាក់នេះ ពេញមួយជីវិតរបស់គាត់ គឺនៅតែប្រឡូកជាមួយសិល្បៈ ជាពិសេសគឺរបាំ ស្ទើរតែមិនដែលឈប់ឈរទេ។ សាកគិតមើលទៅ ពេញមួយជីវិតរបស់គាត់ គឺនៅតែលើឆាក នៅតែក្នុងបន្ទប់ហ្វឹកហាត់ នោះវាជាក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ធំប៉ុណ្ណាទៅ។ រឿងកាលពីក្មេងៗ យើងក៏មិនដឹងច្បាស់ដែរ តែអាចរស់ដល់អាយុ ៩៧ ឆ្នាំ ហើយនៅតែប្រឡូកជាមួយសិល្បៈ ទឹកចិត្តនេះ គឺពិតជាមិនធម្មតាទេ។ អ្នកស្រុកអ្នកភូមិ បើនិយាយពីគាត់ សុទ្ធតែសរសើរគាត់គ្រប់គ្នា។
លោកតា ជា ហៀ ដូចជាគាត់នេះ នៅភ្នំពេញ គឺពិតជាទទួលបានការគោរពណាស់។ ពួកគាត់ហ្នឹងហើយ ជាឫសគល់ដែលចម្លងប្រពៃណីចាស់ៗ សិល្បៈចាស់ៗ ឲ្យបន្តទៅមុខទៀត។ ធម្មតាៗ ពេលយើងអង្គុយហូបគុយទាវនៅក្បែរផ្លូវ ស្ដាប់គេនិយាយគ្នា គេតែងតែនិយាយថា បើមានលោកតា លោកយាយចាស់ៗទាំងនេះ ទើបវប្បធម៌យើងមានការបន្ត មានភាពរឹងមាំ។ សូម្បីតែក្នុងផ្សែងម៉ូតូ ក៏ហាក់ដូចជាធុំក្លិនសិល្បករចាស់ៗទាំងនោះដែរ។
