ពាក់កណ្តាលខែកញ្ញានៅភ្នំពេញ ឲ្យតែដល់ពេលរសៀល ភ្លៀងធ្លាក់មកមិនប្រាប់ឱ្យដឹងមុនឡើយ។ ខ្ញុំអង្គុយផឹកកាហ្វេទឹកកកនៅតូបចិញ្ចើមផ្លូវ បណ្តើរមើលសារព័ត៌មានក្នុងស្រុក «ខ្មែរថាមស៍» ដែលទើបតែចេញផ្សាយសង្ខេបព្រឹត្តិការណ៍ប្រចាំសប្តាហ៍។ អ្នកជិះម៉ូតូពាក់អាវភ្លៀងបោះពួយរហែសឆ្លងកាត់មុខ ផ្សែងម៉ូតូឡូកឡំជាមួយក្លិនដីសើម និងក្លិនចេកបំពង ហោះភើចៗប៉ះច្រមុះ។
ឲ្យតែដល់ពេលនេះ សារព័ត៌មានក្នុងស្រុកតែងតែបូកសរុបព្រឹត្តិការណ៍ចម្រុះក្នុងប៉ុន្មានថ្ងៃនេះបញ្ចូលគ្នា។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកខំប្រឹងរករកស៊ីតាមចិញ្ចើមផ្លូវវិញ ជីវិតប្រចាំថ្ងៃគឺនៅតែដើរទៅមុខជាធម្មតា។ អ្នកជួលបន្ទប់កំពុងអង្គុយគិតថ្លៃភ្លើងខែនេះ ឯអ្នករត់រ៉ឺម៉កកង់បីវេនយប់អង្គុយជក់បារីនៅមាត់ច្រកឌឿងហែម គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែចង់មើលថា តើក្នុងសប្តាហ៍នេះមានព័ត៌មានអ្វីខ្លះដែលពាក់ព័ន្ធជិតស្និទ្ធនឹងជីវភាពរស់នៅរបស់ខ្លួន។
អំពូលភ្លើងតាមដងផ្លូវចាប់ផ្តើមភ្លឺឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ រស់នៅទីនេះយូរទៅ ទើបដឹងថា ទោះជាព័ត៌មានប្រមូលផ្តុំរឿងរ៉ាវច្រើនប៉ុនណាក៏ដោយ ក៏ជីវិតរស់នៅតាមដងផ្លូវនៅតែរំកិលទៅមុខតាមទម្លាប់ដដែល។ ចង្រ្កាននៅតូបលក់ដូរនៅតែហុយផ្សែងទ្រលោម អ្នកធ្វើការឡើងជិះម៉ូតូត្រឡប់ទៅផ្ទះ ហើយមួយសប្តាហ៍នៅភ្នំពេញក៏កន្លងផុតទៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។
