នៅឯតំបន់រោងចក្រក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ឱ្យតែដល់ម៉ោងចេញធ្វើការល្ងាចៗ ផ្សែងម៉ូតូហុយទ្រលោមពេញផ្លូវ។ ក្រុមកម្មករ-កម្មការិនីបានឈរទិញអីហូបតាមរទេះលក់តាមចិញ្ចើមផ្លូវ ទាំងនិយាយគ្នាយ៉ាងសកម្មជុំវិញរឿងថាតើប្រាក់ខែគោលអាចឡើងបានប៉ុន្មាន។ ថ្មីៗនេះ មានអ្នកលើកឡើងថា ចង់ឱ្យដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមារហូតដល់ ២៥០ ដុល្លារតែម្ដង។ តួលេខនេះស្ដាប់ទៅដូចជាត្រូវចិត្តកម្មករណាស់ ប៉ុន្តែតំណាងសហជីព លោក ប៉ាវ ស៊ីណា បានចេញមុខនិយាយចំៗថា តួលេខ ២៥០ ដុល្លារនេះ គឺគ្មានការសិក្សាស្រាវជ្រាវច្បាស់លាស់ណាមួយមកទ្រទ្រង់នោះទេ។
បើតាមការចុះផ្សាយរបស់សារព័ត៌មានក្នុងស្រុក ការចរចាប្រាក់ខែគោលនៅស្រុកយើង គឺមិនមែននឹកឃើញដេញថ្លៃតាមចិត្តនោះទេ ពោលគឺត្រូវផ្អែកលើសូចនាករច្បាប់ទាំង ៧ យ៉ាង រាប់ចាប់ពីតម្លៃជីវភាពរស់នៅ អត្រាអតិផរណា រហូតដល់ភាពប្រកួតប្រជែងក្នុងវិស័យរោងចក្រជាដើម។ លោក ប៉ាវ ស៊ីណា មើលឃើញថា ការស្រែកទារ ២៥០ ដុល្លារភ្លាមៗបែបនេះ ក្រៅតែពីខ្វះទិន្នន័យច្បាស់លាស់ហើយ ក៏មិនទាន់បានឆ្លុះបញ្ចាំងឱ្យគ្រប់ជ្រុងជ្រោយពីលក្ខខណ្ឌទាំង ៧ យ៉ាងនោះដែរ ដែលមើលទៅហាក់បីដូចជាគ្មានភាពហ្មត់ចត់សោះ។
សម្រាប់បងប្អូនកម្មករដែលធ្វើការតាំងពីព្រលឹមទល់ព្រលប់ អ្នកណាក៏ចង់បានលុយបន្ថែមបន្តិចបន្តួចចូលហោប៉ៅដើម្បីទប់ទល់ថ្លៃឈ្នួលបន្ទប់ដែរ។ ប៉ុន្តែខាងសហជីពខ្លួនឯងក៏ដឹងច្បាស់ដែរថា ការឡើងតុចរចាជាមួយភាគីថៅកែរោងចក្រ បើគ្រាន់តែស្រែកទារថ្លៃខ្ពស់ដោយគ្មានទិន្នន័យរឹងមាំនៅក្នុងដៃទេ និយាយទៅក៏គ្មានទម្ងន់ដែរ។ មើលទៅការតតាំងរឿងប្រាក់ខែគោលលើកនេះ ប្រាកដជាត្រូវប្រើពេលប្រជែងគ្នាយូរទៀតហើយ។
