អង្គុយញ៉ាំកាហ្វេទឹកកកនៅតាមចិញ្ចើមផ្លូវ ពេលបើកមើលព័ត៌មានក្នុងស្រុកឃើញថា រយៈពេលបីឆ្នាំចុងក្រោយនេះ អាស្រ័យលើការចរចាគ្នារវាងភាគីពាក់ព័ន្ធទាំងបី គឺរដ្ឋាភិបាល ថៅកែ និងកម្មករ ទើបកម្ពុជាអាចរក្សាជំហររបស់ខ្លួនបានយ៉ាងល្អក្នុងទីផ្សារប្រកួតប្រជែងតំបន់។ ឃើញសារព័ត៌មានក្នុងស្រុកចុះផ្សាយថា យន្តការនេះដើរទាន់ការណ៍ និងមិនសូវមានការប៉ះទង្គិចគ្នាទេ។ ភាគីពាក់ព័ន្ធទាំងអស់ព្រមអង្គុយនិយាយគ្នាដោយបែងចែកឲ្យដាច់ពីគ្នារវាងប្រាក់ខែ និងលក្ខខណ្ឌការងារ ទើបធ្វើឲ្យរោងចក្រផ្សេងៗនៅតែស្ម័គ្រចិត្តបន្តឈរជើងរកស៊ីទីនេះ។
រៀងរាល់ព្រឹក និងល្ងាច កងទ័ពម៉ូតូនៅលើដងផ្លូវតែងតែបន្លឺសំឡេងម៉ាស៊ីនយ៉ាងព្រោងព្រាតដើម្បីធ្វើដំណើរចូល និងចេញពីរោងចក្រធំៗ។ យោងតាមទិន្នន័យបានបង្ហាញថា ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ មានការបើកដំណើរការរោងចក្រកាត់ដេរ និងឧស្សាហកម្មពាក់ព័ន្ធថ្មីៗចំនួន ៥៦២ ដែលបានបង្កើតការងារជូនប្រជាពលរដ្ឋយើងយ៉ាងពិតប្រាកដ។ មានមនុស្សជាង ៣០ម៉ឺននាក់បានរកប្រាក់ចំណូលក្នុងទីនោះ ហើយក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំៗ ប្រាក់បៀវត្សរ៍ដែលកម្មករនិយោជិតទទួលបានគឺជិត ១ពាន់លានដុល្លារអាមេរិកឯណោះ។
ប្រាក់ឈ្នួលទាំងនេះត្រូវបានចាយវាយហូរចូលទៅក្នុងផ្សារពេលយប់ ហាងលក់ទំនិញបាយទឹក និងផ្ទះជួលទាំងនៅរាជធានីភ្នំពេញ និងតាមបណ្តាខេត្ត ដែលប្រែក្លាយទៅជាចានគុយទាវក្តៅៗ និងថ្លៃសិក្សារបស់កូនៗ។ ជីវិតរស់នៅទីនេះគឺបែបហ្នឹងឯង ឲ្យតែរោងចក្រមានស្ថិរភាព ហើយបងប្អូនកម្មករមានប្រាក់បើកនៅចុងខែ នោះជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជាពលរដ្ឋយើងក៏មានភាពរីកចម្រើនទៅតាមហựេនដែរ។
