អង្គុយផឹកកាហ្វេទឹកកកតាមដងផ្លូវក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ខ្ញុំក៏បើកអានទំព័រយោបល់របស់ប្រិយមិត្តអ្នកអានក្នុងកាសែតភាសាអង់គ្លេសក្នុងស្រុក។ ក្នុងនោះមានជនបរទេសម្នាក់បានដើរលេងសព្វទីកន្លែង ទាំងព្រៃភ្នំ និងទន្លេបឹងបួរនៅកម្ពុជា ហើយបានសរសើរមិនដាច់ពីមាត់ថា ធម្មជាតិនៅទីនេះនៅតែស្រស់បំព្រង មិនសូវរងការបំផ្លាញទេ ព្រៃឈើខៀវស្រងាត់ ទឹកថ្លាឆ្វង់ សូម្បីតែសត្វព្រៃក៏រស់នៅយ៉ាងមានសេរីភាព ហើយមានភាពរាក់ទាក់ដូចប្រជាជនមូលដ្ឋានដែរ។
ប៉ុន្តែនិយាយឱ្យចំទៅ ទេសភាពល្អបែបនេះក៏មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការបំផ្លាញតាមអំពើចិត្តបានដែរ។ នៅក្នុងលិខិតនោះបានចង្អុលបង្ហាញចំៗថា បើរបស់ល្អៗទាំងនេះត្រូវខូចខាតដោយសារតែពួកឈ្មួញឆ្លៀតឱកាសមួយឆረាវរួចរត់បាត់នោះ គឺពិតជាស្តាយក្រោយណាស់។ ព្រៃឈើ និងទន្លេ មិនមែនជាកម្មសិទ្ធិឯកជនរបស់នរណាម្នាក់ឡើយ បើបាត់បង់គឺបាត់បង់រហូតហើយ។
អ្នកជិតខាងដែលអង្គុយផឹកតែនៅតុខាងក្រៅ ក៏តែងតែនិយាយរឿងនេះដែរថា ប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ មនុស្សមកពីក្រៅច្រើន ហើយការអភិវឌ្ឍក៏លឿនណាស់ដែរ។ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយក្នុងស្រុកចុះផ្សាយរាល់ថ្ងៃពីរឿងកាប់ព្រៃឈើ និងរំលោភយកដីធ្លី។ បើបេតិកភណ្ឌធម្មជាតិទាំងនេះត្រូវបាត់បង់ កូនចៅជំនាន់ក្រោយមានតែមើលរូបថតជាមិនខាន ដែលរឿងនេះគិតយ៉ាងណាក៏ខាតដែរ។
