អង្គុយផឹកតែនៅតៀមតាមដងផ្លូវក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ត្រូវខ្យល់អាកាសក្តៅហែងពេលល្ងាច ហើយអានព័ត៌មានក្នុងស្រុក ធ្វើឲ្យក្នុងចិត្តចង់សោកស្តាយ និងក្តុកក្តួលជាខ្លាំង។ ថ្មីៗនេះ រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងព័ត៌មាន លោក នេត្រ ភក្ត្រា បានលើកឡើងជាសាធារណៈអំពីសិលាចារឹកចាស់បុរាណមួយ ដែលមានខ្លឹមសារគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង៖ អ្នកណាបំផ្លាញទីកន្លែងដ៏សក្ការៈនេះ នឹងត្រូវធ្លាក់នរក ប្រសិនបើអ្នកណាថែរក្សាការពារដោយស្មោះ នឹងបានឡើងទៅស្ថានសួគ៌។ ពាក្យសម្តីទាំងនេះមិនមែនជាការប្រឌិតឡើងនោះទេ គឺវាជាអត្ថបទបុរាណដែលអ្នកប្រាជ្ញ ហ្សក សឺដេស (Georges Coedès) បានប្រមូលទុករួចក្នុងសៀវភៅ «សិលាចារឹកកម្ពុជា» (Inscriptions du Cambodge) ដែលមានលេខកូដ K.381។ ទោះបីជាច្រើនរយឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅហើយក្តី ប៉ុន្តែការព្រមានរបស់បុព្វបុរសយើងដែលបន្សល់ទុកក្នុងដុំថ្មី ពេលស្តាប់ម្តងៗនៅតែមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅដដែល។
សម្រាប់បុព្វបុរសយើង ប្រាសាទមិនមែនត្រឹមតែជាដុំថ្មីដែលត្រូវគេលើកតម្រៀបគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាជំនឿដ៏ពិសិដ្ឋ និងជាឬសគល់នៃអារ្យធម៌ដែលបានតស៊ូបន្តវេនគ្នាពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឲ្យឈឺចាប់នោះគឺ វត្ថុបុរាណទាំងនេះដែលកើតចេញពីញើសឈាមមិនអាចគេចផុតពីភ្លើងសង្គ្រាមឡើយ។ យោងតាមរបាយការណ៍ដែលស្រង់សម្តីដោយសារព័ត៌មានក្នុងស្រុក និងទិន្នន័យជាក់ស្តែងពីស្ថាប័នបោសសម្អាតមីន កងទ័ពថៃបានធ្វើសកម្មភាពយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរមកលើប្រាសាទព្រះវិហារ ក្នុងជម្លោះប្រដាប់អាវុធពីរដងកាលពីឆ្នាំមុន។ ការបាញ់ផ្លោង និងការទម្លាក់គ្រាប់បែកទាំងខែកក្កដា និងខែធ្នូ បានបន្សល់ទុកនូវស្នាមរបួសយ៉ាងខ្លាំងក្លារាប់រយទីតាំងនៅលើបុរាណដ្ឋាននេះ រួមទាំងរណ្តៅគ្រាប់បែករាប់រយទៀតផង។ ថ្មចាស់ៗពីបុរាណដែលឆ្លងកាត់រាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ បើខូចខាតហើយ គឺខូចខាតតែម្តង ទោះបីខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងណាក៏មិនអាចជួសជុលឲ្យដូចដើមវិញបានដែរ។
ពេលអ្នកជិតខាងអង្គុយជុំគ្នានិយាយពីរឿងទាំងនេះ ពួកគាត់ទាំងអស់គ្នាយល់ថា អ្វីដែលត្រូវខូចខាតមិនមែនត្រឹមតែជញ្ជាំងថ្ម ឬក្បឿងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺប្រវត្តិសាស្ត្រ និងការចងចាំដែលមនុស្សหลายជំនាន់ខិតខំថែរក្សា។ មនុស្សសម័យបុរាណនិយមនិយាយពីរឿងកម្មផល រីឯមនុស្សសម័យនេះនិយាយថាវាជាការទទួលខុសត្រូវក្នុងការការពារបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ ប៉ុន្តែគោលការណ៍គឺនៅតែដដែល។ អាវុធអាចកម្ទេចដុំថ្មដ៏រឹងមាំបាន ប៉ុន្តែមិនអាចលុបបំបាត់ប្រវត្តិសាស្ត្របានទេ។ អ្នកដែលបានកសាងប្រាសាទកាលពីអតីតកាលត្រូវបានចងចាំ ហើយអ្នកដែលខិតខំការពារត្រូវបានគេគោរព ចំណែកឯអ្នកដែលបានបំផ្លាញបុរាណដ្ឋានទាំងនោះវិញ ពាក្យពេចន៍ធ្ងន់ៗរបស់បុព្វបុរសយើងគឺនៅតែស្ថិតនៅទីនោះដដែល។
