ព្រឹកឡើងជិះម៉ូតូឌុប ឬដើរទៅញ៉ាំគុយទាវមួយចាននៅមុខផ្លូវលុក រៀលក្នុងហោប៉ៅហាក់ដូចជាឆាប់អស់ខុសពីធម្មតា។ ទីផ្សារក្នុងស្រុកនិយាយថា ការចំណាយប្រចាំថ្ងៃឡើងថ្លៃបន្តិចហើយឥឡូវនេះ មិនថាទិញបន្លួរបន្លា ឬផឹកកាហ្វេទឹកកកតាមចិញ្ចើមផ្លូវទេ តម្លៃនៅលើវិក្កយបត្រមើលទៅចាក់ភ្នែកជាងខែមុនបន្តិច។
អ្នកដែលជួលផ្ទះនៅក្បែរៗហ្នឹង ងាយនឹងដឹងពីភាពតឹងតែងនេះជាងគេ។ ម្ចាស់ផ្ទះមិនទាន់ឡើងថ្លៃឈ្នួលផ្ទះទេ ប៉ុន្តែថ្លៃភ្លើង ថ្លៃទឹក និងការចំណាយផ្សេងៗបូកចូលគ្នា ដល់ចុងខ2 មើលទៅសល់លុយតិចតួចណាស់។ ពេលល្ងាចដើរកាត់ហាងបាយតាមផ្លូវ ក្លិនម្ហូបឆាឈ្ងុយដូចមុនដដែល ប៉ុន្តែអ្នកដែលអង្គុយញ៉ាំចាប់ផ្តើមរើសម្ហូបណាដែលថោកជាងមុនហើយ។
រស់នៅក្នុងសង្កាត់ចាស់ដែលមានក្លិនលាយឡំគ្នារវាងអាចម៍រុយម៉ូតូ និងក្លិនសាច់អាំងបែបនេះ គឺត្រូវចេះបត់បែនតាមស្ថានភាព។ ជីវិតត្រូវតែបន្ត ម៉ូតូត្រូវតែជ sửa គុយទាវត្រូវតែញ៉ាំ។ មិនថាស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចប្រែប្រួលយ៉ាងណាទេ អ្នកជិតខាងទាំងអស់គ្នាគ្រាន់តែរឹតខ្សែក្រវាត់ឱ្យតឹងជាងមុនបន្តិច ហើយខិតខំរកស៊ីតស៊ូជីវិតជារៀងរាល់ថ្ងៃតទៅទៀត។
