ចូលឆ្នាំខ្មែរផុតទៅភ្លាម បងប្អូនយើងដែលអង្គុយផឹកតែជុំគ្នានៅតៀមតែ និយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា អស់រឿងរ៉ាវរញ៉េរញ៉ៃប៉ុណ្ណឹងហើយ មនុស្សម្នាច្បាស់ជាវិលត្រឡប់មកវិញមិនខាន។ ដល់ពេលមានដំណឹងលើកលែងទិដ្ឋាការចេញមក អ្នកណាក៏និយាយតគ្នាដែរថា ល្អតើបែបនេះ លែងសូវពិបាករឿងឯកសារហើយ ហើយម៉ូតូអ្នកត្រឡប់មកវិញច្បាស់ជាពេញផ្លូវពីរខ្សែមិនខານ។ លុះក្រោយមកទៀត សូម្បីតែបុណ្យចូលឆ្នាំចិនក៏ត្រូវគេលើកយកមកធ្វើជាបង្អែកផ្លូវចិត្តដែរ។ និយាយរួមឲ្យតែជីវិតរកស៊ីជួបការលំបាក គឺតែងតែរកលេសអ្វីមួយមកปลอบใจខ្លួនឯងថា រឿងល្អៗជិតមកដល់ហើយ។
ប៉ុន្តែការពិត គឺយើងនៅតែត្រូវហិតផ្សែងម៉ូតូតាមផ្លូវដដែល ហើយដល់ថ្ងៃកំណត់បង់ថ្លៃផ្ទះ ក៏នៅតែត្រូវយកសាច់ប្រាក់ដុល្លារទៅដាក់លើតុម្ចាស់ផ្ទះដដែល។ ឥឡូវនេះរឿងកាន់តែប្រសើរឡើងបន្តិចទៀត គឺអាពួកម៉ាកនៅក្រុងព្រះសីហនុ ចាប់ផ្តើមនិយាយឡើងវិញថា កិច្ចប្រជុំប្រឆាំងការឆបោកនៅចុងខែនេះ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់មួយទៀត។ មនុស្សយើងហាក់ដូចជាមិនអាចខ្វះការរំពឹងទុកបែបនេះសោះឡើយ គឺត្រូវតែចាំកំណត់ថ្ងៃណាមួយនៅលើប្រតិទិន ទើបហ៊ានជឿថាស្អែកឡើងក្រោកពីគេង ការរកស៊ីតាមដងផ្លូវនឹងមានភ្ញៀវច្រើនជាងមុន។
និយាយឲ្យចំទៅ ទោះបីជានៅក្នុងបន្ទប់ជួលអង្គុយធ្វើការយប់ជ្រៅក្តី ឬអង្គុយស៊ីនំប័ុងបារាំងផឹកស្រាបៀរទឹកកកនៅតុតាមចិញ្ចើមផ្លូវក្តី គឺយើងត្រូវតែមានក្តីសង្ឃឹមទើបអាចរស់នៅតទៅទៀតបាន។ មិនបាច់គិតថាថ្ងៃកំណត់ទាំងនោះវាពិត ឬមិនពិតនោះទេ ឲ្យតែដៃកាន់កែវទឹកកកតែត្រជាក់ ហើយភ្នែកមើលមនុស្សដើរចុះឡើងតាមដងផ្លូវ បើក្នុងចិត្តនៅតែជឿជាក់ថាថ្ងៃមុខនឹងមានរឿងល្អប្រសើរជាងមុន គឺយើងនៅតែអាចបន្តរស់នៅតurទៅទៀតបានដោយគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ។
