ឆ្នាំ ២០១៩ ពេលនោះ ជីវិតផ្អែមដូចទឹកអំពៅទឹកកកនៅផ្សាររាត្រីភ្នំពេញអញ្ចឹង។ αφ老板 ហ៊ានចំណាយណាស់ ផ្ដល់អាំងប៉ាវសុទ្ធតែ ៨០០ដុល្លារ แถมកាន់នំបញ្ចុកមួយប្រអប់ធ្ងន់ដៃទៀត។ នឹកស្មានមិនដល់ថា ហ្នឹងហើយជាពេលដែលជីវិតល្អបំផុត។ ក្រោយពេលកូវីដមក ផលប្រយោជន៍ក៏ធ្លាក់ចុះដូចកង់ធ្លាយខ្យល់ អត់មានសល់អី ពី ៥០០ មក ៣០០ រួចធ្លាក់ដល់ ២០០ និង ១០០ដុល្លារ ហើយនំខែស្រឡូនក៏ស្ទាក់សល់តែពីរនំឯណោះ។ ឆ្នាំនេះរឹតតែពិសេស គឺក្រុមហ៊ុនប្រលែងដៃដាច់ខាត លែងបាច់ពិបាកដើរប្រាប់គេថាអត់ការងារធ្វើទៀត។
ទោះបីជាវិស័យនេះជួបការលំបាកខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែពេលដើរក្នុងខ្យល់ក្ដៅក្រហាយនៅភ្នំពេញ ក្នុងចិត្តអត់មានការត្អូញត្អែរអីច្រើនទេ។ នៅទីនេះហើយ ដែលខ្ញុំរកបានលុយកាក់ដំបូងគេបង្អស់ក្នុងជីវិត និងទ្រទ្រង់ក្តីស្រមៃដំបូង ទោះបីជាត្រូវបោសសម្អាតឥវ៉ាន់ត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញ ក៏បទពិសោធន៍នេះនៅតែមានតម្លៃអាចយកទៅនិយាយបានដែរ។ ប៉ុន្តែមុនពេលចេញដំណើរ សុំត្អូញត្អែរមួយម៉ាត់សិន ទីផ្សារប្ដូរប្រាក់មួយនោះឱ្យតែ ៦.៦៥ ប៉ុណ្ណោះ តែពេលបើកប្រាក់ខែគិតតាមអត្រា ៧.២ ធ្វើឱ្យខាតបង់អស់ជាង ៤០០ដុល្លាររាល់ខែ ការគិតលុយបែបនេះពិតជាគ្មានទាស់មាត់ទេ។
លាមកម៉ូតូតាមផ្លូវនៅតែហុយខ្លាំង ហើយកាហ្វេទឹកកកតាមចិញ្ចើមផ្លូវនៅតែឆ្ងាញ់ដដែល។ មិនបាច់ខ្វល់ថាអត្រាប្ដូរប្រាក់ឡើងចុះយ៉ាងណា ឬអាំងប៉ាវថយចុះប៉ុណ្ណាទេ ជីវិតត្រូវតែបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ អរគុណគ្រប់រឿងរ៉ាវដែលបានឆ្លងកាត់ អ្វីដែលយកទៅមិនរួច គឺទុកក្នុងអនុស្សាវរីយ៍ទាំងអស់។
