មានព័ត៌មានពីស្រុកចិនថា នៅទីក្រុងនីងដឺ ខេត្តហ្វូជៀន ការចិញ្ចឹមត្រីធំៗបានក្លាយជាឧស្សាហកម្មធំមួយ។ អ្នកជំនាញខាងសត្វទឹកនៅទីនោះបាននិយាយថា ប្រទេសអាស៊ីអាគ្នេយ៍ដូចជា កម្ពុជា មានសីតុណ្ហភាពទឹក និងលក្ខខណ្ឌធម្មជាតិខុសគ្នា មិនអាចយកវិធីនោះមកប្រើបានទេ។ ប៉ុន្តែ បច្ចេកទេសក្នុងការជ្រើសរើសពូជ ការចិញ្ចឹមក្នុងបណ្តាញសុវត្ថិភាព ការការពារជំងឺ និងការកែច្នៃបន្ទាប់ពីចាប់បាន អាចយកមកអនុវត្តបាន។ ជ្រើសរើសត្រីដែលសមស្របនឹងទឹកក្នុងស្រុក ហើយប្រើបច្ចេកទេស និងស្តង់ដារគ្រប់គ្រងរបស់គេ អាចជួយឲ្យកាត់បន្ថយការខាតបង់បាន។
ស្តាប់មកថា អ្នកនេសាទនៅទីនោះមុននេះរស់នៅលំបាកណាស់ ប៉ុន្តែពេលក្រោយមានការគាំទ្រពីវិទ្យាសាស្ត្រ រដ្ឋាភិបាល និងការវិនិយោគពីសហគ្រាស ទើបអាចបង្កើតឧស្សាហកម្មបាន។ គេមិនត្រឹមតែប្រើឧបករណ៍ម៉ាស៊ីនក្នុងការចិញ្ចឹមត្រីទេ ទាំងបង្គា និងបង្គាប្រភេទផ្សេងៗក៏មានចំណីនិងឧបករណ៍ពិសេសផងដែរ។ អ្នកជំនាញក៏បានដាក់ឲ្យដឹងថា ការរស់នៅដោយពឹងផ្អែកលើសមុទ្រ គឺត្រូវការការពារបរិស្ថានសមុទ្រឲ្យបានល្អ ដើម្បីឲ្យទឹកមានគុណភាពល្អសម្រាប់ចិញ្ចឹមត្រី។
នៅទីនេះ នៅភ្នំពេញ កាលណាដើរតាមផ្លូវ ឃើញមានត្រីស្រស់ និងសត្វទឹកផ្សេងៗលក់តាមតូប និងផ្សារច្រើន តែប្រព័ន្ធថែទាំត្រជាក់ និងការរក្សាភាពស្រស់នៅតែខ្សោយ។ ត្រីល្អៗមកដល់ទីផ្សារមិនអាចលក់បានតម្លៃល្អ។ ប្រសិនបើយើងអាចយកបច្ចេកទេសជ្រើសរើសពូជ និងកែច្នៃមកប្រើបាន អ្នកនេសាទក្នុងស្រុកប្រហែលជាអាចបង្កើនចំណូលបាន។ ពេលយប់ជិះម៉ូតូកាត់មាត់ទន្លេមេគង្គ ឃើញតូបអាហារតាមផ្លូវមានផ្សែងឡើង គិតទៅថាបើអនាគតត្រីនៅផ្សារមានគុណភាពល្អ និងមានច្រើនប្រភេទ អាហារពេលយប់នៅផ្សារយប់ក៏នឹងមានភាពចម្រុះជាងនេះ។
