ពីឆ្នាំ ២០១៩ ដល់ ២០២៦ ខ្ញុំបានតាមគាត់ទៅតាមប្រទេសអាស៊ីអាគ្នេយ៍ គ្រប់ថ្ងៃដូចជាអង្គុយលើរទេះភ្លោះ។ ចាប់ផ្តើមនៅម៉ាឡេស៊ីស្គាល់គាត់ បន្ទាប់មកតាមគាត់ទៅឡាវ ហើយដោយសារតែមានបញ្ហាជាមួយក្រុមហ៊ុន ទៅកម្ពុជវិញ។ ពេលនោះគ្មានអ្នកគាំទ្រ ការងារក៏មិនដំណើរការ ការចំណាយប្រចាំថ្ងៃក៏តឹងតែង ខ្ញុំឃើញគាត់ភ័យ ខ្ញុំក៏តែងតែជួយលើកទឹកចិត្ត។ បន្ទាប់មកទៅហ្វីលីពីនជួបការប្រមូលផ្ទះវិញ ហើយត្រឡប់ទៅម៉ាឡេស៊ីវិញ។ ពេលគ្មានលុយ ពួកយើងខ្ចីលុយ ១០,០០០ បាតថៃ សម្រាប់ចំណាយ។ ស៊ីបាយតាមផ្លូវ យប់មិនគេង តែប៉ុន្តែអាចសើចបាន។ ពេលនោះគាត់គ្មានលុយនៅក្នុងហោប៉ៅ តែទិញនាឡិកាដំបូងឲ្យខ្ញុំ ខ្ញុំគិតថា តាមគាត់ទៅប្រទេសគេ ទោះបីមានការលំបាកប៉ុន្មានក៏គ្រប់គ្រាន់។
ក្រោយមកដើម្បីជួយគាត់ធ្វើអាជីវកម្ម ខ្ញុំទាំងពីរបានទៅតាមដងទៅតំបន់តៃជីលី។ ខ្ញុំឃើញគាត់ពិបាកចិត្តព្រោះរកមនុស្សមិនបាន ខ្ញុំក៏ចូលរួមជួយដោយចំណាយលុយផ្ទាល់ខ្លួន ហើយនាំប្អូនប្រុស ប្អូនបង្កើត មិត្តភក្តិ និងអ្នកស្រុកមកជួយគាត់។ ពេលនោះគ្រប់ថ្ងៃមានតែការព្រួយបារម្ភ គិតលុយ រកមនុស្ស និងធ្វើអោយការងារដំណើរការ។ ពេលបង់លុយជំពាក់ក្រុមហ៊ុនបាន គាត់ទិញនាឡិកាទីពីរ និងផ្ដល់ចិញ្ចៀន ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំទាំងពីរអាចរស់នៅបានល្អ។ តែប៉ុន្តែពេលមានធនធាន និងបងប្អូន ចិត្តមនុស្សក៏ផ្លាស់ប្តូរ។ គាត់ចាប់ផ្តើមបណ្តេញមនុស្សរបស់ខ្ញុំ ហើយពេលធ្វើការក៏វាយខ្ញុំ ប្អូនប្រុសខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញក៏ត្រូវចាប់។
ដល់ឆ្នាំ ២០២៤ ទៅរស់នៅ KK ជីវិតក៏ផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង។ គាត់មានស្រីផ្សេងនៅក្នុងអាផាតមិន ហើយមើលងាយខ្ញុំថាចាស់ បន្ទាប់មកបណ្តេញខ្ញុំចេញ។ ដល់ឆ្នាំ ២០២៥ ខ្ញុំទាំងពីរបានបែកគ្នាដាច់ខាត។ ខ្ញុំត្រឡប់ទៅប្រទេសវិញ ត្រូវជាប់បំណុល ទោះបីគាត់ជួយបង់បានច្រើនក៏ដោយ តែបន្ទាប់មកគាត់មានស្រីថ្មី។ ប្រាំពីរឆ្នាំនេះ ពីឡាវ កម្ពុជា ដល់ហ្វីលីពីន និងមីយ៉ាន់ម៉ា ខ្ញុំបានតាមគាត់ជួយគាត់ពីគ្មានអ្នកគាំទ្រ និងការងារមិនដំណើរការ រហូតដល់មានលុយ និងឥទ្ធិពល។ តែចុងក្រោយខ្ញុំមិនមានអ្វីសល់ទេ ទាំងការងារ ទាំងលុយសន្សំ និងវ័យក្មេងល្អៗក៏បាត់បង់។ នៅទីនេះគ្រប់ថ្ងៃមានអ្នកថ្មីៗមកដោយសុបិន្ត និងអ្នកចាស់ៗចាកចេញដោយដៃទទេ។ ចុងក្រោយខ្ញុំបានយល់ថា ការតាមប្រុសម្នាក់នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍មិនប្រាកដថាអាចរស់នៅបានសប្បាយទេ មនុស្សត្រូវតែយកជីវិតដែលនៅសល់មកវិញឲ្យខ្លួនឯង។
