ខ្ញុំមកដល់វៀតណាមបានប្រាំបីខែហើយ។ ថ្ងៃដំបូងៗ ពិតជាលំបាកណាស់។ សំណាងល្អ មានមិត្តភក្តិម្នាក់មកមុនហើយ យើងស្នាក់នៅជាមួយគ្នា។ គាត់មិនមានបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុ ហើយឆាប់បានមិត្តស្រី។ ខ្ញុំគិតថាពួកគេស្រឡាញ់គ្នាពិតៗ តែពេលក្រោយដឹងថា គ្រាន់តែជាសាច់ឈាមប៉ុណ្ណោះ។
ខ្ញុំក៏ចង់មានមនុស្សម្នាក់នៅក្បែរដែរ ដូច្នេះបានស្វែងរកតាម Telegram និង Facebook។ សំណាងល្អ បានស្គាល់ស្រីម្នាក់។ រូបថតដែលនាងបង្ហោះ មានម៉ាក់ ប៉ាតា និងបងស្រី។ ខ្ញុំច្រឡំគិតថាម៉ាក់នាងជានាង។ យើងនិយាយគ្នាតាម Telegram រយៈពេលពីរខែ ជិតរាល់យប់។
ក្រោយមក មិត្តខ្ញុំបានផ្លាស់ទីចេញ ហើយទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំជាមួយនាងក៏កាន់តែជិតស្និទ្ធ។ ពេលនាងមកជួបខ្ញុំលើកដំបូង ខ្ញុំស្រួចស្រាលណាស់ សម្អាតបន្ទប់អស់ស្អាត។ ពេលជួបគ្នា យើងប្រើកម្មវិធីបកប្រែដើម្បីនិយាយគ្នា មានអារម្មណ៍អៀនបែបផ្អែមល្ហែម។ នាងចង់ត្រឡប់ទៅផ្ទះ តែខ្ញុំបានទប់នាងទុក។ ពេលនោះ ទំនាក់ទំនងយើងកាន់តែជិតស្និទ្ធ។
ឥឡូវនេះ យើងរស់នៅជាមួយគ្នាបានពាក់កណ្តាលឆ្នាំហើយ។ ខ្ញុំតែងតែសួរខ្លួនឯងថា ទំនាក់ទំនងនេះជាស្រឡាញ់ពិត ឬគ្រាន់តែជាសាច់ឈាម។ តែនៅក្នុងប្រទេសបរទេសនេះ មានមិត្តស្រីមូលដ្ឋានម្នាក់ គឺមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព។ ដំណើរទៅមុខមួយជំហានម្តងៗ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំចង់ផ្តល់ផ្ទះមួយឲ្យនាង។
