ពីរឆ្នាំមុន ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើការនៅភ្នំពេញ។ ចុងឆ្នាំ 2025 ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចុះមកធ្វើការនៅទីក្រុងតូចៗជាមួយមិត្តភក្តិពីស្រុកដើមពីរនាក់។ យើងសហការជួលផ្ទះមួយ និងធ្វើការផ្ទេរប្រាក់តាមរយៈគ្រឿងបច្ចេកវិទ្យា។ អ្នកផ្គត់ផ្គង់ធំៗធ្វើការលួចលាក់តាមអ៊ីនធឺណិត ហើយពួកគេបានផ្លាស់ទីទៅខេត្តដាច់ស្រយាល។ តែយើងនៅភ្នំពេញ ដោយសារតែអាចប្រើទូរស័ព្ទប៉ុន្មានគ្រឿងធ្វើការផ្ទេរប្រាក់បាន។
ពួកគេបោកប្រាស់អ្នករងគ្រោះក្នុងប្រទេសចិនឲ្យប្រើ WeChat ស្កេន QR code ដើម្បីទិញប៊ីតខញ ឬរូបិយប័ណ្ណផ្សេងៗ។ ការទិញមួយមានតម្លៃពីរយដល់ម៉ឺនដុល្លារ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែមានច្រើន ការទិញលក់អាចប្រើ QR code រាប់រយដល់ពាន់ក្នុងមួយខែ។
ការងារនេះរកលុយបានលឿន។ ដើមឆ្នាំ 2026 ខ្ញុំចាប់ផ្តើមគិតឲ្យប្អូនស្រីនៅស្រុកធ្វើការជាមួយ។ ប្អូនស្រីបានចុះឈ្មោះគណនីនៅតាមទីផ្សារដែលមានឈ្មោះល្បី ហើយយើងនៅភ្នំពេញគ្រប់គ្រងពីចម្ងាយ។ យើងបានផ្តល់ជូនប្រាក់ជួល 150 រៀលក្នុងមួយថ្ងៃ។ គិតថាជាមធ្យោបាយរកលុយដែលគ្មានអ្នកដឹង តែភ្លេចថាអ្វីៗមិនអាចលាក់បានជារៀងរហូត។ អ្នករងគ្រោះនៅចិនបានរាយការណ៍ច្រើនឡើងៗ ហើយអ្នកដែលធ្លាប់សហការជាមួយយើងត្រូវបានចាប់ខ្លួន។ ការការពារកាន់តែតឹងរឹង ហើយបញ្ហានេះបានឆ្លងមកដល់ផ្ទះ។
ពេលថ្មីៗនេះ ប្អូនស្រីត្រូវបានចាប់ខ្លួននៅស្រុក ដោយសារតែជាអ្នកដឹកនាំក្រុម ហើយចំនួនលុយធំ។ ត្រូវជាប់ពន្ធនាគារចាប់ពីប្រាំដល់ប្រាំមួយឆ្នាំ និងបង់ពិន័យធំ។ មិត្តភក្តិរបស់ប្អូនស្រីដែលមិនដឹងអ្វីក៏ត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងបង់ពិន័យដែរ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំអង្គុយនៅកាហ្វេមួយនៅភ្នំពេញ មើលម៉ូតូបើកកាត់ផ្លូវ ហើយតែខ្ញុំកាន់នៅដៃត្រជាក់បាត់។ គិតថាមកខាងត្បូងនេះអាចរកលុយជួយគ្រួសារ តែចុងក្រោយលុយមិនបានទុកទេ តែប៉ុន្តែប្អូនស្រីវិញត្រូវរងគ្រោះ។ នៅក្នុងស្រុកគេនេះ មានតែការសោកស្តាយដែលមិនអាចលេបបាន។
