នៅតាមផ្លូវនៅកម្ពុជា មានម្ចាស់ហាងជនជាតិចិនម្នាក់កំពុងបើកឡានយ៉ាងស្រទន់។ គាត់ឃើញបុរសវ័យក្មេងជនជាតិចិនម្នាក់អង្គុយនៅចំហៀងផ្លូវ។ មើលទៅ គាត់មានស្នាមរបួសពេញខ្លួន ហើយស្លៀកពាក់យ៉ាងចាស់ទ្រុឌទ្រោម។ ម្ចាស់ហាងមានចិត្តមេត្តា បញ្ឈប់ឡាន ហើយយកប្រអប់ថ្នាំមកជួយលាងសំអាតស្នាមរបួស បន្តិចបន្តួច។ បន្ទាប់មក គាត់យកលុយពីហោប៉ៅចំនួនពីរពាន់ដុល្លារ និងបារីមួយកញ្ចប់ផ្តល់ឲ្យបុរសវ័យក្មេងនោះ។
ម្ចាស់ហាងសួរថា តើគាត់ចង់ត្រឡប់ទៅប្រទេសវិញឬទេ ហើយថាខ្លួនអាចជួយទាក់ទងស្ថានទូតដើម្បីធ្វើដំណើរការប្រកបដោយផ្លូវការ។ ប៉ុន្តែបុរសវ័យក្មេងនោះក្រឡេកក្បាល ប្រាប់ថាមិនចង់ត្រឡប់ទៅវិញទេ។ គ្រប់គ្នាដឹងថា គាត់ប្រហែលជាមានបញ្ហាអ្វីមួយនៅខាងក្រោយ។ សម្រាប់គាត់ឥឡូវនេះ ការរស់នៅប្រទេសបរទេសនេះកាន់តែមានតម្លៃជាងការត្រឡប់ទៅវិញ។
ម្ចាស់ហាងឃើញបុរសវ័យក្មេងមានចិត្តរឹងមាំបែបនេះ ក៏ធ្វើអ្វីមិនបានទេ។ ថ្នាំក៏បានផ្តល់ហើយ លុយនិងបារីក៏បានផ្តល់ហើយ។ ចុងក្រោយ គាត់អាចធ្វើបានត្រឹមបញ្ឈប់ដៃហើយបញ្ចូនគាត់ទៅវិញ។ នៅតាមផ្លូវនេះ យើងអាចជួបរឿងបែបនេះដែលធ្វើឲ្យចិត្តស្រពោនស្រពោន។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលអាចជួយបានគឺមានត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ។ រឿងផ្សេងៗដែលមិនអាចដោះស្រាយបាន គឺត្រូវទុកឲ្យវាដំណើរការទៅតាមផ្លូវរបស់វា។
