នៅតាមចិញ្ចើមផ្លូវភ្នំពេញ គ្រប់ថ្ងៃតែងឮសម្លេងនិយាយអួតអាងពីការងារផ្សេងៗ។ មុននេះបន្តិច មានក្រុមមួយធ្វើការងារប្រមូលទិន្នន័យពីអ៊ីតាលី ដែលពេលជ្រើសរើសបុគ្គលិក និយាយអួតអាងដូចជាអាកាស។ ក្រុមគ្រប់គ្រងទាំងអស់ជាជនជាតិហ្វូជៀន មានមេក្រុមឈ្មោះ "花无缺" និង "汉堡" ហើយអ្នកគ្រប់គ្រងនៅកន្លែងនោះគឺ "麻雀"។ ពេលសម្ភាសា ពួកគេអួតថា ពួកគេនៅសីហនុវិញមានជំនាញខ្លាំងណាស់ ហើយអាចរកចំណូលមិនតិចជាង ២០ លានដុល្លារក្នុងមួយខែ។ បុគ្គលិកម្នាក់ត្រូវការចំណាយមួយខែ ១៥,០០០ ដុល្លារ ដោយមិនរាប់បញ្ចូលថ្លៃទិន្នន័យ។
ពេលចូលធ្វើការនោះ មេក្រុមនិយាយសប្បាយណាស់ ថាមានបញ្ហាអ្វីក្រុមហ៊ុននឹងដោះស្រាយ។ តែពេលមានបញ្ហាមែនៗ វិលមុខលឿនជាងភ្លៀងធ្លាក់ទៀត។ ថ្ងៃបន្ទាប់មក មេក្រុមទាំងអស់រត់ទៅស្រីលង្កា បោះបង់បងប្អូនចោលជាង ១០ នាក់នៅទីនោះ។ កុំនិយាយពីប្រាក់ខែ និងប្រាក់រង្វាន់អីទេ សូម្បីតែថ្លៃចំណាយតិចតួចមួយកាក់ក៏មិនបានទេ។ ពួកគេបាត់ដានទៅស្រួលៗ។
នៅទីនេះ ផ្លូវនៅតែមានផ្សែងម៉ូតូធ្លាក់ចូលចិត្ត ហើយបងប្អូនទាំងនោះត្រូវរង់ចាំរយៈពេលបីខែហើយ។ ឥឡូវនេះ ពួកគេត្រូវបានបង្ខំឲ្យត្រៀមបង្ហាញរូបថតអត្តសញ្ញាណរបស់មេក្រុម ហើយរៀបចំប្តឹងប៉ូលិសនៅក្នុងប្រទេស។ នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍នេះ ឃើញច្រើនហើយ ការបោះបងប្អូនចោល បន្ទាប់ពីអួតអាងនៅតាមភោជនីយដ្ឋានធំៗ។ មាត់និយាយពីមិត្តភាព តែក្នុងចិត្តគិតតែបំណងផ្ទាល់ខ្លួន។
